Afgelopen woensdag ben ik voor controle bij dokter Reijnen geweest. Ik was toch nog weer 2 kg afgevallen (in totaal nu 29 kg). Toen ik hem vertelde, dat de laatste tijd vaak het eten blijft ‘hangen’, stelde hij voor om een slikfoto te laten maken. Blij was ik er niet mee, maar wat moet dat moet. Ik ben gelijk naar afdeling radiologie gelopen en kon daar afgelopen vrijdag al terecht. Super, dat het zo snel kon.

Ik mocht vrijdag vanaf 12.00 uur niets meer eten. Dat zou lastig kunnen worden, omdat ik dan gegarandeerd last zou krijgen van mijn ‘suiker’. Maar ik heb het gered. Uiteraard zag ik behoorlijk op tegen het maken van de foto. Op de dag van de operatie is er namelijk ook een slikfoto gemaakt en dat vloeistof wat je moest drinken was zo ontzettend smerig. Dat stond me nog levendig bij. Maar ‘gelukkig’ kreeg ik nu bariumpap en dat was te doen. Verstand op nul en slikken. Na de tijd goed mijn mond spoelen en boenen want van de bariumpap krijg je nogal een witte mond. De radioloog gaf gelijk al aan, dat er niets bijzonders te zien was op de foto. Alles liep vlot door. Volgende week een afspraak maken bij dokter Reijnen om de eventuele vervolgstappen te bespreken. ‘t Zou best zo kunnen zijn, dat dit iets wordt waar ik mee zal moeten leren leven. Gewoon ff afwachten dus.

De dag begon goed. De weegschaal gaf aan, dat ik op één ons na nu 30 kg was afgevallen. Dus nog 2,5 kg en dan zit ik op mijn streefgewicht. Vervolgens gebeurde er iets minder leuks. Een motorrijder kwam in botsing met een kraanwagen. Ik hoorde de man in huis nog kermen. Gelukkig waren er gelijk andere mensen bij hem, ben er dus niet heen gegaan. De man is door de ambulance afgevoerd, ik hoop dat het goed met hem gaat.

Vanmiddag had ik een oriënterend gesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Ik vond dat nogal ‘zwaar’ klinken. Maar het was een leuk mens, niet zo’n geitewollen-sokken-type. Omdat ze niet kon bepalen of mijn klachten nu puur psychisch zijn  of dat er toch iets neurologisch aan de hand is, heeft ze een afspraak voor mij gemaakt bij een psycholoog, die gaat onderzoeken of er wellicht een neurologisch-psychologisch onderzoek moet gaan plaatsvinden. Dit gaat op 17 oktober gebeuren. Omdat in dit gesprek uiteraard weer gepraat werd over wat-er-allemaal-gebeurd-is, werd ik behoorlijk onrustig. Maar dat geeft op zich niet.

Vanavond wilde ik dit toch graag ff kwijt aan mijn beste vriendin. Maar dat werd een teleurstelling. Haar reactie was iets in de trant van: "Oh, nou afwachten maar." En dat was het. Ze pikte ‘t gewoon niet op, dat dit voor mij toch iets meer was. En daarna ging het iets in de trant van: "Tot zaterdag, leuk dat je ff belde. Doei." ‘t Leek wel of ik totaal ongelegen belde en ik heb er gewoon een k*tgevoel (als ik ff zo vrij mag zijn) aan overgehouden. Ik heb niet teruggebeld, omdat ik van mezelf weet, dat ik dan heel verkeerd kan reageren. En misschien maak ik van een muis wel een olifant, maar het raakt me diep. En dat kan ik nog steeds niet goed handelen. Ik voel me dan heel alleen en totaal onbelangrijk.

En dat bewijst maar, dat de mensen die het dichst bij je staan, je het meest kunnen kwetsen. Kun je het me kwalijk nemen, dat ik me terugtrek in mijn eigen wereldje om maar niet weer gekwetst te worden. Want dat trek ik niet meer. En het ergste is nog, dat ik ervan baal, dat het me steeds zo raakt.

"En, heb je een extra rondje gelopen vanochtend met Jinx?", vroeg mijn collega me zojuist. Oh ja, dierendag. "Nope", antwoordde ik, "Het is bij mij elke dag dierendag."

Ze mogen alles en overal op. Ze worden goed verzorgd, als ik het ook maar ff niet vertrouw sta ik al bij de dierenarts. Ze kosten me veel geld, maar dat heb ik er voor over. Je kiest voor een dier en dan moet je er ook gewoon goed voor zijn. Punt.

Maar toch zal ik ze vandaag iets meer verwennen dan normaal. Ze krijgen vanavond koolvis en dat vinden ze heeeeeerlijk!

Mijn duivels…..

Gisteravond en eigenlijk gistermiddag ook al heb ik weer eens trivia gespeeld in een chatroom. Oh, wat is dat verslavend! Het is maar een spel, maar toch ben je er heel intensief mee bezig. Zo intensief bleek achteraf, dat ik zelfs in mijn dromen trivia bleef spelen. Ik werd er gewoon al dromend moe van. Vanochtend was ik dus ook niet echt uitgeslapen. Ik nam me dan ook voor, om niet weer tot ‘s avonds laat trivia te spelen, maar eerder te stoppen, zodat ik wat kan ‘afkicken’ en lekker rustig kan slapen. Ik mag nu een uurtje van mezelf trivia spelen, ik hoop dat ik me eraan kan houden.

Als motorrijder ben je, volgens mij, behoorlijk kwetsbaar in het verkeer. De meeste motorrijders die ik tegenkom rijden dan ook keurig netjes. Maar toen ik gister van huis reed was het behoorlijk druk op de weg. Weinig mogelijkheden voor inhalen op zo’n tweebaansweg. Er zat dus een motorrijder achter mij. Vlak achter mij. Duidelijk aanstalten makend om mij in te halen. Omdat ik hem steeds in mijn spiegel zag, begon ik me behoorlijk aan hem te ergeren, niet omdat hij wilde inhalen, maar meer omdat het in mijn ogen gevaarlijk was wat hij deed. Het is gelukkig niet gebeurd, maar als ik plotseling had moeten remmen, had hij geen schijn van kans gehad en was ‘ie tegen mijn auto geknald.

Vandaag was zo’n typische doorsneedag. Werken, eten, met Jinx wandelen, beetje i-netten en straks de dag afsluiten in bed met het kijken naar een dvd van de serie ‘Buffy, the vampire slayer’.

Vanavond ben ik met Jinx een andere route gaan lopen. Ik ben richting mijn oude buurt gelopen, waar ik zo’n 22 jaar heb gewoond. Op een gegeven moment kwam ik uit bij het ‘Pleintje’. Een gevoel van weemoed overspoelde me. Het werd haast een triest gevoel. Hier heb ik zoveel tijd doorgebracht. Spelend, ‘s zomers met het water, ‘s winters met de sneeuw. Pratend, toen we ouder werden. Gelachen, heel veel gelachen en veel plezier gehad. Toen zag ik mijn ‘ouderlijk’ huis en het gevoel van weemoed werd alleen maar sterker. Ik wilde haast de huidige bewoners toeschreeuwen: "Eruit! Het is mijn huis." Ik ben niet blijven staan, want dan waren de herinneringen alleen maar sterker teruggekomen en had ik de tranen niet kunnen tegenhouden. Ik ben verder gelopen. Heel bewust om me heen gekeken, hoe de buurt veranderd was. En ik heb er een verdrietig gevoel aan over gehouden. Verdrietig om wat er eens was en nu niet meer.

Mijn ‘baas’ had het een poosje geleden al aangegeven, dat we vanmiddag niets moesten plannen. We moesten beschikbaar, want er was namelijk een Audit gepland. Indien er vragen zouden worden gesteld en mijn ‘baas’ deze niet kon beantwoorden, dan had hij ons nog achter de hand. Ik heb het persoonlijk niet zo op die Audits, vind het namelijk een hoop gezwets. Maar helaas pindakaas, mijn ‘baas’ kwam me op een gegeven moment toch halen. Gelukkig werden er niet al te moeilijke vragen gesteld. Maar toch viel het me weer op. Er werd veel gesproken, maar eigenlijk niets gezegd. M.a.w. er werd weer veel gezwetst.

Ik ben nogal wispelturig als het op het web-loggen aankomt. Ik geloof, dat dit nu al de derde keer is, dat ik mijn web-log weer opzet. Het nadeel hiervan is, dat ik steeds weer opnieuw moet uitvogelen hoe e.e.a. hier werkt. Ik wil graag in mijn zijkolommen ‘vrije tekst’ plaatsen. Ik heb dat op andere web-logs ook gezien, maar ik krijg dat dus niet voor elkaar. M.a.w. ik weet niet waar ik dat moet instellen. Ik dacht op de goede weg te zijn met de tekst voor ‘weblog basisgegevens’, maar deze tekst komt gewoon boven je logs te staan en kun je nergens anders plaatsen. Als iemand wellicht mij een tip kan geven hoe ik de ‘vrije tekst’ kan plaatsen, dan maakt u mij zeer blij.

Update

Zoekt en gij zult vinden! Het is me gelukt! Kan ik nu m’n log wat opleuken.

Update 2

Ik rol van het één in ‘t ander. Zonder ook maar ergens aan te zitten, is m’n kopfoto niet goed meer. Ik snap d’r niets meer van…